Pasanga

He was a rank enemy.
As in, we fought for the first rank.
And when you are a 10 / 11 / 12 / 13 year-old nerd, that’s quite serious business.
But that wasn’t the only issue with him.
He was a natural leader and was quite popular in school. The sort who knew quite a few 12th standard guys while he was still only in his 5th. And for the detail oriented – ya, they knew him well too. Why, even the Principal knew him by name and would often call out for him in public, in implicit acknowledgement of him being a star.
So my association with this fella didn’t really start sweet. It was all of anti-incumbent disregard. And the reciprocation was equally ill-willed.
It couldn’t have been any other way, as we often grabbed the least opportunity to get at each other’s throats (WWF was our PT period sports activity). He was IRS, and I don’t think I called myself anything at the beginning. Not that I wasn’t dramatic; it was just that I didn’t follow WWF until later.
I particularly remember a session of fisticuffs that started during a lunch break in class. Our conversation had started out in a rather civil fashion. But when he made fun of Karate, it awakened the “sleeping lion” in me. All because I had just joined Karate classes around then, and considered myself the global guardian of general respect to the art form. Although I didn’t know much more than “ose”, I couldn’t bear the ridicule. What followed was 15 minutes of juvenile entertainment for the rest of the class.
Trust me, I was generally a “good boy” throughout my childhood. The kind of ar****le that every parent liked and most kids abhorred. The male version of Hermione Granger. Prim and proper. Not a toe out of line.
But something in him brought out the Satan in me.
So much so that the only prank I have ever played in life outside of home was on him.
One day when he was off sick from school, I hatched a master plan. After school, I went over to a friend’s place. This was a guy with the proud privilege of being one of the few folks in class who had a phone at home. And my archrival was among the others. With the customary handkerchief covering the mouthpiece, I dialled him up:
Trrrinnggg…
Him: Hello?
Me: Hello.. Unga veetla fan sutthudha?
Him: …… Neenga yaaru? Ungalukku enna venum?
Me: Sollu da.. Fan sutthudha?
Him: ……. Hmm… Sutthudhu..
Me: Appo neeyum kooda saendhu sutthu po
[Click]
Ok, I must admit it wasn’t my idea. I borrowed it from someone else.
Ok, I must admit now it doesn’t seem like an idea at all. But back then, for whatever reason, it felt brilliant.
[Facepalm]
My first ever school play was in Tamil - “Ellaam avan seyal”. It was a story of the fall of arrogance. And my role was that of Kuberan – the Lord of Wealth, the King of Yakshas. Having grown half a foot taller than the rest of the class did have its perks.
And He was in the play too. As Naradar.
Day 1 of rehearsals. Scene 1 starts…
Kuberan caresses mounds of gold coins and looks around with an arrogance that only rich folks in Tamil cinema could match.
Naradar walks in.
"நாராயண நாராயண"
"வாணியின் புதல்வரே.. ஆணி முத்தைப் போல் அழகு சொற்களால்  அவனி வாழ நல்வழி காட்டுபவரே.. தங்கள் வரவு நல்வரவாகுக"
“STOP”
That wasn’t Naradar. It was Tamil Ma’am – our director.
"என்னடா குபேரா இது! இது தான் அகங்காரமா? வீரமா? உன்னை விட நாரதனுக்கு வீரம் ஜாஸ்தியா இருக்கு. ஒழுங்கா நடி"
[Followed by customary giggles of girl gangs around]
I went red-faced in public embarrassment at having been one-upped by Him, as He carried a smug look around.
Thus began an artistic association that went on for a while. We were standard lead fixtures in any play in the school for the next few years, and even won a few inter-school competitions. Agarwal Vidyalaya was a particularly prestigious stage for us.
And all of this went on for 4 years, at the end of which I moved on to a different school.
Thus bringing to an end, years of nasty stares and under-breath mutters as a daily activity.
Thus bringing to an end the rivalry too.
It’s hard to compete when you aren’t both in the same battlefield. The warcries make no sense then.
When it came to our careers, we went different ways too. I followed the conventional route of “success” – Engineering >> MBA at a premier B-school >> Going abroad. But he has always been out of the ordinary. A nomad. The kind who would cut himself away from all human contact for a few days and go out in search of his destiny. So it’s no surprise that after starting out conventionally successful in a top-tier T-school and moving on to a plush role in automotive S&M, he gave it all up suddenly. To go in search of his higher calling.
Film making.
It’s been a couple of years now I think, since he gave up boring daily routines, and jumped into a field that’s a lot more risky and fulfilling to the creator all at once. And when a married man from a middle class family does that, all you can do is look on in awe and salute in respect.
And it wasn’t a baseless risk. He does have the flair when it comes to the visual arts. Flashes of brilliance were evident in his debut shortfilm, shot with friends “with-whatever-I-have”. But when he took the giant step ahead into professional short film making of the kind Tamil audiences have recently been generally blessed with, it all became a lot more evident.
When he released the teaser for “Yavarum Kelir” a few months back, it made one wonder what it was going to be about. Where it left no doubt was that this was going to be an intense little piece.

I made a mistake.
Of watching this during a service break on a long motorway journey. And it took a long time for me to recover from the impact, wipe my eyes dry and carry on with my journey. The treatment to the story jolts you up from your reverie. So make sure you are ready to take it on when you watch this:

முளையில் தெரிந்தது இப்பொழுது விளைகிறது.

All the best da Harish. Rock on!

செல்வராஜ் மாஸ்டர் - II

Part 1 இங்கே.

ஆக, நான் கீபோட் வகுப்பு சேர்ந்தாகி விட்டது.

வாரத்திற்கு இரண்டு-மூன்று வகுப்புகள் நடைபெறும். அன்றைய தினங்கள் காலை முதல் கடைசி மணி வரை என் நினைவெல்லாம் Casio SA-10 தான். பேருந்தில் செல்லும் போது கைப்பிடியிலும், வகுப்பில் அமர்ந்திருக்கும் போது மேசையிலும், நடந்து கொண்டிருக்கும் போது மனதுக்குள்ளும் வாசித்துக்கொண்டே இருப்பேன். I was completely overwhelmed. By the instrument, and the master.

கீபோட் கட்டைகள் அவர் விரல்களுக்கு சிறிதாகவே தெரியும். இருந்தும் அனாயாசமாக வாசிப்பார். கத்துக்குட்டிகளான எங்கள் விரலசைவில் தேவையற்ற அழுத்தம் இருக்கும். ஆனால் மாஸ்டரின் விரலசைவில் ஒரு வசீகரமான அலட்சியம் தெரியும். நினைத்த பாடலை நினைத்த நிமிடம் வாசிக்கும் வேகம் எங்கள் அனைவரையும் கவர்ந்தது. And he was a very friendly man. "கடிச்சு கொதறிபுடுவேன்" என்று எங்களை கண்டக்டர் அண்ணா மிரட்டும்போது, எங்களுக்கு ஆதரவாக இரண்டொரு நல்வார்த்தை பேசுவார், சிரிப்பார். பொடிப்பசங்கதானே என்று நினைக்க மாட்டார், நாங்கள் சொல்வதையும் கவனமாக கேட்பார். எங்கள் நேரு மாமா.

என்ன காரணமோ தெரியவில்லை, அவருக்கும் என்னை பிடித்து விட்டது. மற்றவர்களை விட என் மேல் அதிகமாக கவனம் செலுத்துவார். எனக்கு அதிக நேரம் சொல்லித்தருவார். கீபோட், ஹார்மோனியம் என்று மாற்றி மாற்றி எனக்கு பயிற்சி கொடுப்பார். Inexplicably, it looked like the respect was mutual!

நான் மேலும் மேலும் கற்றுக்கொள்ள, எனக்கு ஈடாக அவரும் மகிழ்ந்தார். நேரம் காலம் கண்டுகொள்ளாமல் எனக்கு பயிற்சி கொடுப்பார். ஞாயிற்றுகிழமைகளில் நான் அவர் வீட்டிற்க்குச் சென்று ஐந்து-ஆறு மணி நேரம் டேரா போட்டுவிடுவேன். சலிக்காமல் கற்றுத் தருவார். ம்யூசிக் கிளாஸ் இல்லாத வார நாட்களில் நேரமிருந்தால் அவரே என் வீட்டிற்கு வந்து கீபோட்-ஐ என் கையில் கொடுத்து விளையாடச் சொல்வார். அவர் பர்சனல் வேலையாக எங்காவது சென்றால், என்னையும் கூட அழைத்துச் செல்வார். அவரது லூனா-வில் நாங்கள் உக்கடம், சாய்பாபா காலனி, நூறடி ரோடு, RS புரம், என்று கூகிள் மேப்பில் பெரிதாகத் தெரியும் அனைத்து இடங்களுக்கும் சென்றதுண்டு. எங்கு சென்றாலும் சாப்பிட ஏதாவது வாங்கித் தருவார். "வீட்டில் டின் கட்டுவார்கள்" என்று எவ்வளவு சொன்னாலும் கேட்க மாட்டார். பயத்துடன் சேர்த்து அவர் வாங்கித் தருவதையும் தின்று தீர்ப்பேன்.

எல்லாம் ஓரிரு மாதங்களுக்கு தான்.

அதன் பின், என் அப்பாவிற்கு மாற்றலாகி, நாங்கள் சென்னைக்கு சென்று விட்டோம்.

ஜிமெயில், ஆர்குட், பேஸ்புக் இல்லாத  காலங்கள்.

*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*

2002 - கோவையில் PSG-யில் சேர்ந்தேன். எனக்கு அந்த ஊரின் மேலிருந்த ஈர்ப்பிற்கு ஒரு காரணம் - செல்வராஜ் மாஸ்டர்.

முதல் செமஸ்டர் முடிந்த நாள்.

விடுதி வெறிச்சோடிக் கிடந்தது. ஈரோடு, மேட்டுபாளையம், சேலம், திருப்பூர் மக்கள் விடுமுறைக்கு பறந்திருந்தனர். சென்னை, நெல்லை போன்ற தூரப் பிரதேச மக்கள் மட்டும் இரவு வரை நேரம் கடத்திக் கொண்டிருந்தோம்.

"டேய்.. சாய்பாபா காலனி-ல ஒரு வேலை இருக்கு. கூட வர்றியா?" என்றான் லவா. கூட பல்குன் மற்றும் டெல்லி அருண்.

"எனக்கும் 8 வருஷ பெண்டிங் வேலை ஒண்ணு இருக்கு. வா போலாம்" என்று கிளம்பினேன்.

இரண்டு மூன்று பேருந்து மாறி சாய்பாபா காலனி சென்றடைந்தோம். ராஜா அண்ணாமலை ரோடு. அங்கப்பா பள்ளி தூரத்தில் தெரிந்தது.

"என்னாங்கடா இவ்ளோ மெதுவா நடக்குறீங்க. நா முன்னாடி போறேன்" என்று மற்றவர்களை விட்டுவிட்டு வேகமாக ஓடினேன்.

பள்ளியில் கடைசி மணி அடித்திருந்தது. அன்றைய தினத்தை வெற்றிகரமாக கடத்திய மகிழ்ச்சியில் குழந்தைகள் வெளியேறிக் கொண்டிருந்தனர். பள்ளிக்கு அருகில் சென்று பார்த்தபோது,  பரப்பளவு குறைந்தது போல் தெரிந்தது. கண நேர ஆச்சரியத்திற்கு பிறகு சிரித்து கொண்டேன். The wonders of relative magnitude. மாற்றத்தை ரசித்தேன்.

அப்பொழுது அங்கே நின்றுகொண்டு குழந்தைகளை வரிசை படுத்திக் கொண்டிருந்தார் ஒரு அம்மையார். எங்கள் PT மிஸ். அவர் ஒரு டெர்ரர். ஒற்றைச் சொல்லால் ஒட்டு மொத்த கும்பலையும் அமைதியாக்குவார். பழக்க தோஷத்தில் அவரைக் கண்டதும் மிரண்டுவிட்டேன். அப்பொழுது அவர் என்னைப் பார்த்தார். யாரையோ தேடி நான் வந்ததை புரிந்து கொண்டு, "சொல்லுங்க சார். யார் வேணும்?" என்றார். 

"சாரா? நானா? ஹா ஹா ஹா ஹா ஹா!!" என்று மனதுக்குள் சிரித்துக்கொண்டேன். மாற்றத்தில் குதூகலித்தேன்.

அப்பாடக்கர் எண்ணத்தை அடக்கிக் கொண்டு, "பஸ் டிரைவர் செல்வராஜ் அண்ணா இருக்காரா? அவர பாக்க தான் வந்தேன்" என்றேன்.

"கேட் முன்னாடி பஸ் நிக்குது பாருங்க. வந்துருவார். இப்போ கெளம்புற நேரம் தான்." என்று எனக்கு வழிகாட்டினார் அந்த முன்னாள் டெரரிஸ்ட்.

எதிர்பாராமல் கிடைத்த மரியாதையின் மமதையில் லேசாக சிரித்துக்கொண்டே பேருந்தருகில் சென்று நின்றேன்.

"எட்டு வருஷம் ஆயிருச்சே.. ஆள் எப்டி மாறி இருப்பார்? கண்டிப்பாக நான் வந்து பார்ப்பேன் என்று எதிர்ப்பார்த்திருக்க மாட்டார். இந்த நேரம் ஒரு கேமரா இருந்துருக்க கூடாதா? அவர்  ரியாக்ஷன படம் புடிச்சுருக்கலாமே!". ஆயிரம் எண்ணங்கள் மனதுக்குள்.

அப்போது அவர் வந்தார்.

அவரே தான்! மாஸ்டர்!

அதே ஒல்லி உருவம். முகத்தில் அதே தாடி. அதே அமைதி.

ஓடிச் சென்று, வாய் நிறைய பற்களுடன், "எப்டி இருக்கீங்க மாஸ்டர்?" என்றேன்.

முன்னறிவிப்பின்றி வந்த சத்தத்தில் திரும்பி என்னைப் பார்த்தவர், சற்றே குழப்பத்துடன் "நல்லா இருக்கேன்...." என்று இழுத்தார்.

Of course! How can he recognize me at sight! எட்டு வருடங்களில் 4' 5" இலிருந்து 5' 10" ஆகி இருந்தேன். கம்பளி பூச்சி மீசை வேறு. எடையில் இரட்டிப்பாயிருந்தேன்.

"நாந்தான் சார்... விஸ்வநாத்.. 8 வருஷம் முன்னாடி உங்க கீபோட் ஸ்டுடென்ட்.. அப்புறம் சென்னை போயிட்டேன்.. இப்போ இங்கதான் PSG-ல  சேந்திருக்கேன்"

"......."

"VCV லே-அவுட்ல எங்க வீடு.. அப்பப்போ வந்து சொல்லி குடுப்பீங்களே சார்?"

"......"

"எங்க போனாலும் என்ன கூட்டிட்டு போவீங்க சார்.. செலீனா மிஸ்-க்கு அடி பட்டப்போ போய் பாத்தோமே? உங்க பிரெண்டு பாஸ்டன் வீட்டுக்கும் கூட்டிட்டு போயிருக்கீங்க.."

"......"

"ஹேமாம்பிகா கிளாஸ்-ல தான் நானும் இருந்தேன்".. She was his neice..

"இவ்ளோ ஞாபகம் வெச்சு சொல்றீங்க.. சாரி, எனக்கு சரியா தெரியலீங்களே.." என்றார், ஒரு வித குற்ற உணர்வுடன்.

"......" - இம்முறை, அமைதி காத்தது நான்.

"இன்னும் இன்ஸ்ட்ருமென்ட் ப்ராக்டிஸ் பண்றீங்களா?" - அவர்.

"... ம்ம்ம்.. பண்றேன் சார். ஸ்கூல் மியூசிக் டீம்-ல இருந்தேன்.."

"ஓ.. நல்லது.. நேரம் கெடைக்கும் போது வாங்க.. சேந்து ப்ராக்டிஸ் பண்ணலாம், சார்"..

சார்? சார்?!?!

அமைதியாக தலையாட்டி விட்டு நகர்ந்தேன்.

சற்றே தொலைவில் நின்று பார்த்துக் கொண்டிருந்த என் நண்பர்கள், அருகில் வந்து அமைதியாக என் தோளைத் தட்டிக் கொடுத்தது எனக்கு தெரியவில்லை.

மாற்றத்தின் மறுமுகம்.

செல்வராஜ் மாஸ்டர் - I

நவம்பர் 2002.

கோயமுத்தூரில் பொறியியல் படிக்க நான் சேர்ந்து நான்கு மாதங்கள் ஆகி இருந்தன. சொந்த ஊரான சென்னையில் அண்ணா யுனிவேர்சிட்டி-யில் இடம் கிடைத்தும் பி.எஸ்.ஜி தான் செல்வேன் என்று அடம் பிடித்து வந்திருந்த காலம். பலருக்கும் அந்த முடிவின் காரணம் புரியவில்லை. உண்மையை சொல்வதென்றால், எனக்கும் ரொம்ப புரியவில்லை. It was probably not a very logical decision. Though one I have never regretted.

"பி.எஸ்.ஜி. தான் உனக்கு ரைட்" என்ற என்னுடைய வகுப்பாசிரியரின் advice, தாத்தா-பாட்டி இருக்கும் பொள்ளாச்சி-க்கு பக்கத்தில் இருக்கிறது என்ற கூடுதல் ஜாலி - இது போன்றவை முக்கிய காரணிகளாக இருந்தாலும், இன்னொரு சிறு காரணி: அது வரையில் என் வாழ்வின் மிக்க மகிழ்ச்சியான நாட்களை நான் கோவையில் தான் கழித்திருந்தேன். 

From 2nd standard to 4th standard. என்னுடைய ஆட்டோகிராப் தினங்கள் (without the slew of heroines).

****

அப்பொழுது நான் சாய்பாபா காலனி-யில் அங்கப்பா-வில் படித்து கொண்டிருந்தேன்.
நாலாம் வகுப்பில் இருந்தபோது, பள்ளியில் extra-curricular activities என்ற பெயரில் சில class-களை அறிவித்தார்கள். வீட்டில் அப்பாவிடம் சொன்னேன்.

"நல்ல விஷயம். என்னென்ன class நடத்த போறாங்க?" என்றார்.

ஒப்பித்தேன்.

"ம்யுசிகல் இன்ஸ்ட்ருமென்ட் ஒண்ணு கத்துகிறது நல்லது தான். பெர்கஷின் லாம் சேந்தா மத்த இன்ஸ்ட்ருமென்ட்-ஓட தயவு தேவைப் படும். ஹார்மோனியம்-னா, வேற யாரும் இல்லைனா கூட நீயே கச்சேரி நடத்திரலாம். ஹார்மோனியம் சேந்துக்குரியா?" என்றார்.

"ஒண்ணும் புரியல OK!" என்றேன், அனுமதி கிடைத்த மகிழ்ச்சியில்.

மறு நாள் class துவங்கியது. எல்லா மியூசிக் ஸ்டூடென்ட்ஸும் ஒரே இடத்தில் குழுமி இருந்தோம். 

மிருதங்கம். ட்ரம்ஸ். கிடார். கீபோட். ஹார்மோனியம். டபிள் பாங்கோஸ். எல்லாம் அடுக்கப் பட்டிருந்தன.

சிறிது நேரத்தில் பஸ் டிரைவர் செல்வராஜ் அண்ணா வந்தார்.

'அட. இன்னிக்கு நம்ம ஸ்கூல் பஸ்-ல போக போறதில்ல-னு தெரியாம நம்மள தேடிட்டு வந்துருக்காரோ?' என்று நான் நினைத்த நேரத்தில், "எல்லாரும் வந்தாச்சா? நான் தான் உங்களுக்கெல்லாம் மியூசிக் கிளாஸ் எடுக்க போறேன்!" என்றார், என் அதிக பிரசங்க எண்ணத்தை அடியோடு அழித்தவாறு.

பஸ் டிரைவர் செல்வராஜ் அண்ணா. 

ஒல்லியான உருவம். neat-ஆக சீவிய முடி. பிரபுதேவா தாடி. முகத்தில் ஒரு அமைதி. புன்சிரிப்பு.

"யார் யார் என்னென்ன இன்ஸ்ட்ருமென்ட்-க்கு பேர் குடுத்துருக்கீங்க?"

"கீபோட்", "கிடார்" என்று எல்லாரும் modern-ஆக சொல்லிக்கொண்டிருக்க, அமைதியாக "ஹார்மோனியம்" என்றேன், வேறு யாருக்கும் கேட்டுவிடக் கூடாதே என்ற பயத்தில். அந்த நேரம் பார்த்து குரங்கு சேஷ்டை கணேஷ் டபிள் பாங்கோஸ்-ஐ வெளுத்து கட்டி கொண்டிருந்ததால், நான் சொன்னது மாஸ்டர் தவிர யாருக்கும் கேக்கவில்லை. சில நொடிகளுக்கு கணேஷ் என் மானசீக best-friend ஆனான்.

எல்லோரும் instrument-choice சொன்னவுடன், குரூப்- குரூப்பாக பிரிக்கப்பட்டோம்.  தேசிகனும் நானும் மட்டும் தான் ஹார்மோனியம். partners in self pity என்று ஒன்றாக உட்கார்ந்து கொண்டோம்.

சிறிது நேரத்தில் செல்வராஜ் அண்ணா.. அல்ல.. செல்வராஜ் மாஸ்டர் எங்களிடம் வந்தார்.

"என்ன.. ரெண்டு பேரும் ஹார்மோனியம்-ஆ? கொஞ்ச நாளைக்கு கீபோட் குரூப்-ஓட உக்காந்துகோங்க. ஹார்மோனியத்துல ரெண்டு கட்டை சரி இல்ல" என்று எங்களை சுய பச்சாதாபத்தில் இருந்து விடுவித்தார். இருந்தாலும் அப்பா-விடம் சொல்ல வேண்டுமே என்ற பயத்தில் "இல்ல மாஸ்டர்.. அப்பா ஹார்மோனியம் தான் கத்துக்க சொன்னார்" என்றேன்.

"ஹா ஹா.. ரெண்டுமே ஒண்ணு தான்! ஒண்ணும் வித்தியாசம் இல்ல. அப்பா-கிட்ட நான் சொல்லிக்குறேன்" என்றார்.

அட்ரா சக்க. அட்ரா சக்க.

ஆர்வத்துடன் கீபோட் பக்கம் சென்றோம்.
பளபளவென்று இருந்தது.
Casio SA-10.

இன்று அது சின்னதாகத்  தெரிந்தாலும், அன்று இம்மாம்பெரிசாகவே  தென்பட்டது. பயபக்தியுடன் தொட்டு கண்களில் ஒற்றிக் கொண்டு மாஸ்டரை நோக்கினோம். கரும்பலகை ஒன்றை வைத்து, அவருடைய trademark புன்னகையுடன் C, D, E, F, Staff, Stave, G-Clef, என்றெல்லாம் தியரி நடத்தினார். பின் முதல் பாடலாக 'ரகுபதி ராகவ ராஜாராம்' சொல்லிக் கொடுத்தார். (இன்று வரை, நான் கண்ணை மூடிக் கொண்டும் வாசிக்கக் கூடிய ஒரே பாடல் அதுவே). ஒரு மணி நேரம் நாங்கள் மாற்றி மாற்றி கர்மசிருத்தையுடன் ரகுபதி ராகவா ராஜாராமினோம். அதன் பின் வந்த மாஸ்டர் "Ok, இன்னிக்கு இது போதும். Tune கரெக்டா வாசிக்கிரீங்களோ இல்லையோ, fingering ரொம்ப முக்கியம். கொஞ்ச நாளைக்கு இதையே practice பண்ணுவோம். இப்போ எல்லாரும் வீட்டுக்கு போங்க. நாளைக்கு பாப்போம்!" என்று அனுப்பி வைத்தார். 

தங்க ராஜ பஸ் ஏறி 80 பைசாவுக்கு டிக்கெட் வாங்கி, ஷண்முகா தியேட்டரில் இறங்கி, மீதிச் சில்லறை 20 பைசாவுக்கு 2 பிஸ்கட் வாங்கி தின்றுகொண்டே வீட்டிற்குச் செல்லும் வரையில் அந்த கீபோட் ஒலி என் காதில் ரீங்காரித்துகொண்டே இருந்தது. மாடிப் படிக்கட்டுகள் என் கண்ணிற்கு அடுக்கி வைத்த கீபோட் கட்டைகளாக தெரிந்தன.

அப்பா வீட்டிற்கு வந்ததும் விஷயத்தை சொன்னேன்.

"அப்படியா. அப்போ சரி கீபோடே கத்துக்கோ. ஆனா என் கிட்ட வந்து வாங்கி குடு-னு கேக்காதே" என்று எனக்கு பெர்மிஷனும் குடுத்து, அவர் பாக்கேட்டிற்கும் safety பண்ணிக்கொண்டார். அனுமதி கிடைத்த மகிழ்ச்சியில் தலை கால் புரியாமல் ஆனேன். மறு நாள் மியூசிக் கிளாஸ் துவங்கும் வரையில் அதே ஞாபகம். ஒரே ஞாபகம்.

****

அன்பான ரீடர் பொது மக்களே..

இன்னும் சொல்ல வந்த விஷயத்தையே ஆரம்பிக்கல!

'ஸ்ரீரங்கத்து தேவதைகள்'-ஐ ரிவைஸ் செய்ததன் வெளிப்பாடாக வந்த இந்த பதிவின் introduction-ஏ இழுத்துகிச்சு. படிக்க நீங்க இருக்கீங்க-ங்கற தைரியத்துல பெப்பரபேய்ங்-னு எழுதிகிட்டே போயிட்டேன்.

அடுத்த பகுதியில சுருக்கமா விஷயத்த சொல்லிடுரேனே, ப்ளீஸ்!!

It's all about the money

(Apologies for the long-ish post. The happening meant a lot to me. Hence the long-winded post)

The 3^rd of July in 2006 was the day I entered the Indian workforce. For the first time.

It was a symbol of growing up of sorts.

I would be staying in a PG then on. I would wear a tag with my photo and name on it. I would start using Outlook and use email for non-forward purposes. I would be dining ‘outside’ every single meal. Mostly at one of the dharshinis that gave idly-vada for 15 bucks in the mornings, and roti-curry for 15 at nights. I would have a CUG sim, with a postpaid connection. And a credit card, very soon.

It was a symbol of growing up of sorts.

A journey to far-away land - Part II (Memories of Tirupattur)

(Continued from here)

Tirupattur is a quaint little town in Vellore district. My paternal ancestors moved in there a couple of generations back, and carved out a reputation and a couple of blocks of roads for themselves. Half my holidays during childhood were spent at this place that gave me wonderful experiences of life in the countryside. And I just loved it!

My grandpa had 7 kids - 3 sons and 4 daughters in that order. And all those 'kids' spawned families of 4 or 5 members each. Each one of these families was in a different place - Chennai / Bangalore / Hyderabad / Ramanagaram / Vellore / Tirupattur itself. But during hols, most of us would gather at 23, Pillayar Koil Street, Extension, Tirupattur (N.A Dist) - 635601.

The house was one of those typical ones you see in the movies - a fairly big, tiled house. The main gate led to an open area covered with a pandhal. Three steps directed one to a heavy wooden door flanked on either side with some seating space (thinnai). Grandpa's easy-chair was located here, and this is where he would lie down comfortably when someone came to meet him. Evenings saw the arrival of cows for milking here. The main door opened into the hall - or the 'fan room' as it was called in the household. Maybe it was the first room that was fitted with a fan. Dunno. Crossing over from the fan room, one would enter a corridor that went around a yard right in the middle. There were a few rooms lined up along the corridor (bada room, store room, chota room). The yard was covered on top with some grills and housed a Tulasi mutt that had an integral role in Grandma's pooja plans.

Our farmlands were about 3 kms from our house. Every morning, it would take loads of efforts from all the parents to coax us to have a bath in the house. We guys would tie towels on our heads and get ready to go to our farm for swimming. More often than not, we would keep roaming about that way for a couple of hours before resorting to a 2 minute bath in our house itself (Hunger!). But Balaji (my closest cousin there) and I would visit the farms at least once in 2 - 3 days and soak lazily in the water. It used to be an amazing feeling - with the sun beating down from the top, and the water keepin one's lower latitudes ultra cool, and a pleasant green cover all around.

I guess you know how hungry one gets after swimming in the sun for some time. So, whenever we went to our farm, as soon as we jumped into the pool the workers there would go and get us Parle G biscuits and "cool drinks" (Live - O / Love - O / Love One or pure simple color soda). And yeah, all this apart from the numerous tender coconuts! Live was heavenly. I (barely into my teens) would order around 30 and 40 year olds who would oblige with pleasure! (They used to call me "manager" after my father's designation at office).

At the peak in summers, the house would swarm with 33 people. 2 grandparents, 14 uncles/aunts/parents, 17 cousins - all under one roof!! At no point would the house be quiet. And if you count all our relatives living in the same street or the next, definitely the number would rise to a couple of hundreds.

My Grandpa was a very friendly, easy-to-go-with man. At the age of 78 he would come and play cricket with us! Just for a couple of overs. But still, at 78! He was physically very able - he could move a 4 ft big drum full of water without any help! And he always made sure people around him were very happy.

He had his own ways of doing it. Dad often talks of how after the results of exams came out, my Grandpa would go from house to house and reward every child with an amount equal to his rank in class! Those who used to fail in exams had the last laugh :D

All this until 10 years back.

In March 1998 my Grandpa breathed last.

Cancer ate him away.

It was a pitiable sight to look at the man waste away within half a year to such an extent that he wasn't able to turn around in his bed without help. So much that when he died, we felt a bit relieved that he didn't have to suffer any longer.

My sister's 10th standard results came out 2 weeks later. She had come school first. Had my Grandpa been alive, he would have relished the news and spread it around in a jiffy throughout the town!

Tough luck.

The very next year, when I went to Tirupattur for hols, there were just 2 of us - my Granny and myself.

It was initially exciting. The thought of having the house all for myself was just so fulfilling. Or so I thought. Just a couple of days later, I began to feel bored. The house seemed unusually huge... the life was just not there. And I spent hours everyday watching TV - the one that had been bought when Grandpa was in bed to keep him engaged. That was sort of the last nail in the coffin. For more than a decade, we had never realized the absence of a TV in the house. And now?

From then on, all my stays there were largely alone. The next time the entire house was in full strength was in April 2002 - when my Granny died. Now officially it was all over. Her death seemed to signify the end of my trips to Tirupattur. The whole house seemed distant and remote. As if it belonged to somebody else. As if I was just a visitor.

One month after her death, my class 12 results came out and I had topped the state.

Tough luck, again.

It's been 6 long years after that when I have visited Tirupattur hardly 4 - 5 times; nothing worth a mention. What made matters worse was that each time I went there recently with fond memories of the crowded past, I was greeted by the chilly solitude of the present. Kids have all grown up, and elders have grown older. I do not know whether it was the innocence of childhood, but I somehow feel people were happier 10 years back than they are now. And that is so damn inconsistent with my image of Tirupattur.

Why do we have to grow up?!